ΕΠΙΔΕΙΝΩΝΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ
Τετάρτη, 15/09/2021 - 00:27Κωνσταντίνος Αρβανίτης
Καρδιολόγος




Από το όχι στην υποχρεωτικότητα, το όχι στον εμβολιαστικό καταναγκασμό, το κοινωνικό απαρτχάιντ και τον αποκλεισμό πολιτών από την εργασία και την εκπαίδευση…. έως πού;
Σε έναν Ελεύθερο Λαό σε μια Ελεύθερη Ελλάδα;
Η ιστορία πάντα παίζει παιγνίδια και εκεί που «φαίνονται» όλα ήσυχα και νεκρά, εκεί εμφανίζεται ένας τυφλοπόντικας ανυπακοής, που έχει βέβαια φάει στα λαγούμια του, φτώχεια, μνημόνια, ξενιτεμένα ή άνεργα παιδιά, εθνικές και προσωπικές ταπεινώσεις, αστυνομοκρατία, πολιτικό ευτελισμό, αναποδογυρισμένα δημοψηφίσματα και άλλα πολλά. Ξαφνικά λοιπόν, ο τυφλοπόντικας βγήκε στο φως και έδειξε τα δόντια του, με την μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος την Κυριακή στις 29-8. Αλλά παράλληλα και συγχρόνως απλώνεται ένα κύμα, με ένα πλήθος κινήσεων, πρωτοβουλιών και αντιστάσεων ανά την χώρα, που πολλές δεν σχετίζονται καν με την «δυσφημισμένη» συγκέντρωση.
Προσωπικά γύρισα την συγκέντρωση και είδα κόσμο Λαϊκό, απλό, θυμωμένο και αποφασισμένο. Μια συγκέντρωση που κρύφτηκε από τα ΜΜΕ, (χαρακτηριστικά άκουσα από την ΕΡΤ-ράδιο, ότι θα κλείσει το μετρό στην πλατεία Συντάγματος γιατί γίνεται κάποια διαδήλωση, αλλά χωρίς να λέει το Λόγο). Ουδείς άλλωστε, πρόκειται να αναφέρει, ότι στους ομιλητές ήταν και εκπρόσωπος των κίτρινων γιλέκων της Γαλλίας, που αγωνίζονται και εκεί για τα ίδια πράγματα ενάντια στον άλλο νεοφασίστα, τον Μακρόν. Ουδείς θα πει ότι έχουν καταγάγει κάποιες νίκες.
Μόλις τελείωσε η συγκέντρωση, ανέβηκα στο μπαρ της Μεγάλης Βρετανίας, όπου εκεί πια κατανόησα το μέγεθος του πλήθους, μια κατάμεστη Πλατεία Συντάγματος. Η καταστολή ήταν προαποφασισμένη και προμελετημένη. Με αφορμή κάποια καπνογόνα -πιθανόν από στημένους της ασφάλειας-, η αστυνομία και τα ΜΑΤ έκαναν πρωτοφανή βίαιη επίθεση, με τέτοια πυκνή ρίψη χημικών που δεν έχουμε ξαναδεί τα τελευταία χρόνια. Η έκταση της καταστολής δεν αποτυπώνει και δεν αποδεικνύει, παρά τον φόβο του κράτους στην πιθανότητα η αντίσταση να πάρει παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Είναι σαφές ότι το ΟΧΙ αυτό μπορεί να γίνει πολλαπλά ΟΧΙ, και είναι και επικίνδυνο, γιατί είναι ακέφαλο και άρα ανεξέλεγκτο από κομματικούς μηχανισμούς .
«Κάτω τα χέρια από τα παιδιά μας», φώναζαν οι διαδηλωτές, διεκδικώντας συγχρόνως το δικαίωμα τους να πηγαίνουν στην δουλειά τους χωρίς να εμβολιαστούν καταναγκαστικά, την κατάργηση των διακρίσεων και του απαρτχάιντ των πολιτών, το δικαίωμα να πηγαίνει στο πανεπιστήμιο κάθε παιδί χωρίς πιστοποιητικό εμβολιασμού κλπ. Ένας ομιλητής, κατηγόρησε όλα τα κόμματα από την άκρα-αριστερά, έως την άκρα δεξιά που δεν καλούν τον λαό σε αντίσταση. Και όχι μόνο βέβαια είχε δίκιο, αλλά αυτό δείχνει πάλι το πολιτικό κενό στην Ελλάδα που ξαναεμφανίζεται όπως με τα πρώτα μνημόνια και δεν αποκλείεται να γίνει μαύρη τρύπα που θα τους καταπιεί. Ένας μοναχός μίλησε για τα δημοκρατικά και συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών, καλύτερα από οποιαδήποτε συνταγματολόγο. Μίλησε σκληρά για την εκκλησία και τους ρασοφόρους, που δεν είναι παρόντες γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα λεφτά και οι επιδοτήσεις από το κράτος και την Ε.Ε…. . «Το αυτεξούσιο και την ελευθερία δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς, ούτε ο Θεός, γιατί αυτός μας την έδωσε».
«Το Σύνταγμα είναι του Λαού και όχι διορισμένων δικαστών του Συμβούλιου της επικρατείας…..» είπε κάποιος άλλος….
Η λοβοτομή στη σκέψη και στη λογική που προσπαθεί να επιβληθεί στον ελληνικό λαό, φαίνεται ότι δεν περνάει.
Δεν υποστηρίζουμε ότι τα «εμβόλια» δεν είναι χρήσιμα. Φαίνεται ότι για τις μεγάλες ηλικίες λειτουργούν βραχυχρονίως. Υποστηρίζουμε όμως ότι είμαστε ενάντια σε κάθε εξαναγκασμό και ότι σήμερα ζούμε με αφορμή μια επιδημία συνθήκες και εικόνες κοινωνικού και υγειονομικού Άουσβιτς, που δεν έχουν καμία λογική παρά αυτή των κυρίαρχων τάξεων.
Επίσης τα «εμβόλια» δεν είναι πανάκεια και έχουν κινδύνους γνωστούς και άγνωστους. Υποστηρίζουμε ότι είναι απόφαση του καθενός αν θα εμβολιαστεί με ένα πειραματικό γενετικό «εμβόλιο» νέου τύπου, που έχει διάρκεια ανοσίας κάτω του εξαμήνου, και όπως αποδείχτηκε δεν εξασφαλίζει καμία ανοσία αγέλης (ακόμη και αν εμβολιαστεί το 105ο% του πληθυσμού, οι γάτες, οι σκύλοι και οι νεκροί), όπως ψευδώς υποστήριζαν κυβέρνηση και επιστημονικές επιτροπές. Όταν μάλιστα τα δύο από τα τέσσερα αυτά «εμβόλια» που μας πάσαραν, έχουν απαγορευτεί σε κάποιες χώρες τελείως, σε άλλες, σε ηλικίες πάνω των 60, αλλά εδώ γίνονται κανονικά..… Όταν κανείς δεν καταγράφει παρενέργειες και «κίτρινες» κάρτες…
Στους ανθρώπους μάλιστα κάτω των 40 η θνητότητα από covid, είναι μικρότερη από γρίπη (σύμφωνα π.χ. με το Ινστιτούτο Παστέρ). Στους δε κάτω από 17 είναι 1 προς 4. Άρα οι νέοι άνθρωποι κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τα εμβόλια από ότι από covid. Οι ίδιοι τσαρλατάνοι μας έλεγαν ότι ο εμβολιασμός των νέων γίνεται για επιδημιολογικούς λόγους, αλλά τώρα που αποδείχτηκε και ότι οι εμβολιασμένοι μεταδίδουν κανονικά τον ιό κλπ, γιατί εκβιάζουν; και ιδιαίτερα την νεολαία; Γιατί όποιος έχει κάνει το εμβόλιο εξαιρείται από τέστ αφού και αρρωσταίνει και μεταδίδει τον ιό; Γιατί η φυσική ανοσία κρατάει μόνο έξι μήνες για τις επιτροπές και την κυβέρνηση; Γιατί δεν κάνουν τεστ αντισωμάτων, ή δεν τα δέχονται και αυτά ως πιστοποιητικά ανοσίας αν είναι θετικά; Δηλαδή αυτός που νόσησε και δεν το πήρε είδηση, γιατί πρέπει να κάνει εμβόλιο; Γιατί ποτέ τα τεστ δεν ήταν και δεν είναι συνταγογραφούμενα και δωρεάν; Γιατί δεν χορηγούν πετυχημένα φάρμακα; Γιατί μας τσάκισαν με τα αποτυχημένα lockdown; Γιατί επέβαλλαν τηλεργασία και Τηλεκπαίδευση; Γιατί διαλύουν τα δημόσια πανεπιστήμια; Γιατί προσλαμβάνουν μπάτσους και όχι ιατρούς;
Είναι πάρα πολλά και ατέλειωτα τα «ερωτήματα» που έχουν άλλη απάντηση από αυτή της κυβέρνησης, και δείχνουν, ότι στόχος είναι η πειθάρχηση και ο καθολικός έλεγχος του πληθυσμού, η επίθεση στην εργασία, η τρομοκρατία να μείνεις άνεργος, ο αποκλεισμός από την εκπαίδευση. Αν δεν έχεις πιστοποιητικό κοινωνικών-υγειονομικών φρονημάτων, αν δεν σκύψεις, αν παρά την θέλησή σου δεν εμβολιαστείς, τότε σου φοράνε το κίτρινο αστέρι των εβραίων. Και όσοι έκαναν εμβόλια πάλι κινδυνεύουν να το φορέσουν σε δύο τρείς μήνες, όταν θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν την Τρίτη δόση και μπορεί να το σκεφτούν, και έρχεται και η Τέταρτη και βάλε…. Με ποια βεβαιότητα ότι δεν κινδυνεύεις;
Στόχος τους η Δυστοπία, η επικράτηση του φόβου απέναντι στην εξουσία και στο κράτος, ιδιαίτερα σε μια χώρα σαν την ελληνική, με διαλυμένη οικονομία, με απίθανο χρέος, όπου εντός ευρωζώνης, η αύξουσα κοινωνική πόλωση θα οδηγήσει σε μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε την επιλογή του Φασισμού, καλυμμένη από την μάσκα της κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Σε όλο τον κόσμο βέβαια, με αφορμή την επιδημία γίνονται τεράστιες ανατροπές εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας και της ελευθερίας . Η επιβολή της τηλεργασίας φυλακίζει τον καθένα στο σπίτι του, στην βαρβαρότητα του απόλυτου ελέγχου του χρόνου του από τον Η-Υ και το αφεντικό του, στην μοναξιά του -χωρίς συνδικάτο και κοινωνική επαφή- απέναντι στον εργοδότη. Όμως εδώ, στην πατρίδα μας, ο φασισμός σε επίπεδο δυτικού κόσμου ξεπερνάει κάθε όριο, γιατί η πολιτική και οικονομική παρασιτική ημιελίτ που κυβερνάει την χώρα, καταλαβαίνει ότι η εντός ευρώ-Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον και μόνο με Χούντα μπορεί αυτοί να επιβιώσουν και να μην αποχωρήσουν ελικοπτεράτοι.
Ιδίως στην χώρα μας, μια εποχή κλείνει. Είναι τα όποια ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα που εξασφάλιζε η κουτσουρεμένη ημιαστική Δημοκρατία μας τα οποία μας τελείωσαν. Είναι το τέλος της κάθε έννοιας δικαιοσύνης από «δοτούς» δικαστές του Συμβούλιου Επικρατείας, που ποδοπατάει το Σύνταγμα. Ήδη είχε παραχωρηθεί-παρά το Σύνταγμα- κάθε έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας στους δανειστές,
Είναι όμως και το κύκνειο άσμα της αριστεράς. Και δεν πρόκειται μόνο για αυτούς που ψήφισαν και με τα τέσσερα πόδια τα μνημόνια, και υποδούλωσαν την χώρα. Είναι και οι υπόλοιποι (δεν αναφερόμαστε σε μεμονωμένες περιπτώσεις) που δεν βλέπουν τον φασισμό, αλλά το μόνο που ξέρουν, είναι να παπαγαλίζουν τον Μητσοτάκη, να υμνούν τις απαγορεύσεις και την «αδιαμφισβήτητη» επιστήμη, έχοντας υποστεί λοβοτομή από τα ΜΜΕ. Ξεχνούν όμως ότι αυτή η «αδιαμφισβήτητη» επιστήμη έκανε μαζικά λοβοτομές ως θεραπεία την δεκαετία του 50 και 60, ότι εγγυούταν την ασφάλεια των πυρηνικών εργοστασίων, αλλά υπήρξαν και τα ατυχήματα, και τα πυρηνικά απόβλητα, ότι πάρα πολλά φάρμακα αποσύρθηκαν ως επιβλαβή μετά από πολλά χρόνια και άλλα πολλά, αλλά κυρίως κανένα είδος στη φύση δεν βάζει ως προστασία του τα μικρά του, αλλά τα προστατεύει και κανένας δεν δικαιούται να εμβολιάζει μαζικά παιδιά 5 ετών (εκεί το πάνε) για την «πλάκα» . Και καμία επιστήμη σήμερα δεν μπορεί να υποστηρίξει κάτι τέτοιο.
Είναι αυτή η αριστερά που έχει μπλέξει την ισότητα, με την «ισότητα» στη φυλακή και την ελευθερία με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης , που δεν έχει καμία σχέση με τους δημιουργούς της του 19ο αιώνα. Πιθανόν οι περισσότεροι να μην τους έχουν διαβάσει καν, έναν Μαρξ, έναν Ένγκελς, έναν Προυντόν, έναν Μπακούνιν κλπ Είναι αυτοί που μαζί με τον Μητσοτάκη χαρακτηρίζουν το λαϊκό ένστικτο ως «ψέκι», που εδώ και καιρό έχουν χάσει κάθε ουσιαστική επαφή με τον Λαϊκό Παράγοντα και που ασχολούνται με τα δικαιώματα της καμήλας, αλλά όχι των ανθρώπων, των εργαζομένων και των πολιτών.
Το τέλος μιας εποχής είναι πάντα η αρχή μιας άλλης. Είμαστε μπροστά σε μια πιθανή διακλάδωση. Η θα επιβληθεί στην Ελλάδα σκληρή δικτατορία με πρόσχημα την επιδημία. Η αυτό το κίνημα που κυοφορείται θα πάει την χώρα αλλιώς . Μάλλον κινούμαστε προς το δεύτερο σενάριο. Οι εξελίξεις σίγουρα θα είναι καταιγιστικές και συναρπαστικές.
Οι σπασμοί του τοκετού θα είναι δύσκολοι και το τι θα γεννηθεί, εξαρτάται από όλους όσους θέλουμε να αντισταθούμε στο νεοφασισμό. Πρέπει αυτό το κίνημα να μαζικοποιηθεί και να ριζοσπαστικοποιηθεί και να βάλει μαζί με το στόχο του γκρεμίσματος των χουντικών μέτρων της αθλίας παρέας και οικογενείας και τον συνολικό στόχο της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης. Και είναι σίγουρο ένα κίνημα που είναι ακηδεμόνευτο και ελεύθερο, όσο αγωνίζεται και πολεμάει τόσο ριζοσπαστικοποιήται. Ένα κίνημα για την Ελευθερία δεν μπορεί να μην είναι ένα κίνημα για έναν Ελεύθερο Λαό σε μια Ελεύθερη Ελλάδα , απαλλαγμένη από μνημόνια, χρέος και Ευρω-αφεντικά.
Όπως έχει ειπωθεί, κανείς το 1959 δεν περίμενε την δεκαετία του 60, κανείς στα τέλη του 1967 στο Παρίσι δεν φανταζόταν τον Μάη του 68, κανείς δεν προέβλεψε το τέλος της ΕΣΣΔ….. Και εμείς ίσως δεν μπορούμε να δούμε πόσο εύθραυστο είναι το καθεστώς και το κατεστημένο αυτή την ιστορική στιγμή στην Ελλάδα….
ΠΗΓΗ:iskra.gr
Μετά από δύο μέχρι τώρα σκόπιμων, κατόπιν κυβερνητικών εντολών, αναβολών, ορίσθηκε για τις 16/9, μέρα Πέμπτη και ώρα 9 π.μ., στο κτίριο 7, αίθουσα 1, στην πρώην Σχολή Ευελπίδων, η δίκη του Παν. Λαφαζάνη και άλλων 12-συναγωνιστών του, με κατηγορίες που αφορούν το μισό ποινικό κώδικα για “αδικήματα” παρεμπόδισης πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας!
Οι συγκατηγορούμενοι του Παν. Λαφαζάνη, σε μια καθαρά πολιτική δίωξη σκοπιμότητας, είναι οι κάτωθι, σύμφωνα με τη σειρά που αναγράφονται στην κλήση:
Οι ως άνω κατηγορούνται για δήθεν παραβίαση των άρθρων του Π.Κ 1, 14, 16, 17, 18, 26, εδ 27 παρ. 1, 45, 94, 189, Παρ 3-1 και 309-308 (Γ. 4619/19)
Όλες οι παραπάνω κατηγορίες είναι χαλκευμένες και έχουν μεθοδευτεί από την προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και κατασκευασθεί από το αμαρτωλό “Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος” της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών. Αυτό το μετεμφυλιακού τύπου μόρφωμα της Γενικής Ασφάλειας συγκροτήθηκε επί κυβέρνησης Σημίτη, εκσυγχρονίστηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα και φυσικά βρίσκεται σε πλήρη δράση με την κυβέρνηση της ΝΔ.
Δηλώσεις Λαφαζάνη
“Ζούμε εποχές μιας “επιχρυσωμένης” και υπό το μανδύα του εκσυγχρονισμού, “δικτατορίας”, η οποία εξωραΐζεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, τον “ευρωπαϊσμό” και τις ευρείες κατεστημένες συναινέσεις.
Είναι η πρώτη, σχεδόν, φορά που η “δημοκρατία της μεταπολίτευσης” προβαίνει με τις δίκες σε βάρος μου και σε βάρος συναγωνιστών μου, σε απροκάλυπτες πολιτικές διώξεις που παραπέμπουν σε άλλες σκοτεινές εποχές.
Είναι γελοίο μέσα στην τραγικότητά του να έχω στην πλάτη μου τόσες δικογραφίες με αφορμή τους αγώνες μου για την προάσπιση της πρώτης κατοικίας, των οποίων έχω χάσει τον αριθμό και ταυτόχρονα να βλέπω τις δίκες αυτές, με κυβερνητικές μεθοδεύσεις, να αναβάλλονται συνεχώς, γιατί η κυβέρνηση δεν θέλει ούτε να καταδικασθώ αλλά ούτε και να αθωωθώ, γιατί και τα δύο έχουν πολιτικό κόστος για το σύστημα αλλά να είμαι εγώ και οι συναγωνιστές μου οιονοί υπόδικοι και κατηγορούμενοι.
Λυπάμαι πολύ για τη στάση των κυρίαρχων μίντια, τα οποία έχουν θάψει κυριολεκτικά το μέγα πολιτικοδικαστικό σκάνδαλο των διώξεων μου και των διώξεων σειράς αγωνιστών που ύψωσαν την αντίστασή τους σε κυβερνήσεις και τράπεζες.
Λυπάμαι πολύ για το μέγα σκάνδαλο της μεταβίβασης ενυπόθηκων με πρώτες κατοικίες “κόκκινων δανείων” από τις τράπεζες σε fund έναντι 15-20% του αρχικού δανείου(!), με τα τελευταία να απαιτούν στο ακέραιο, από τον δανειολήπτη την εξόφληση του φουσκωμένου με πανωτόκια χρέους, υπό τη δαμόκλειο σπάθη του πλειστηριασμού.
Οι εγκληματίες χρυσοκάνθαροι πολιτικοί, που κατασκεύασαν αυτό το αποικιακό φεουδαλικό καθεστώς, θα έπρεπε να ήταν τώρα στο εδώλιο Ειδικού Δικαστηρίου για βαρύτατα κακουργήματα και όχι να κάθομαι εγώ και συναγωνιστές μου που αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε για να σώσουμε πρώτες κατοικίες φτωχών κατά τεκμηρίων νοικοκυριών”
Όλοι και όλες την Πέμπτη στις 16/9 στη παλιά σχολή Ευελπίδων
Πηγή: iskra.gr




Όπως έκανε γνωστό ο Γιάννης Παππάς με ανάρτησή του στο facebook, "ο εισαγγελέας και ποιητής Γιώργος Τσιρώνης δυστυχώς "έφυγε" μετά από πολύμηνη μάχη με τον κορονοιο σε ηλικία μόλις 60 χρονών. Με τον Γιώργο, όταν βρισκόμαστε, μιλούσαμε για την μεγάλη μας αγάπη την ποίηση. Ήταν αρκετά ενημερωμένος και για την ξένη ποίηση και ειδικά για την ιταλική, που μεταφράζω και γω. Αγαπούσε πολύ τον Εουτζένιο Μοντάλε και μου έκανε ουσιαστικές παρατηρήσεις και για τις δικές μου μεταφράσεις. Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην σύζυγό του και στον μονάκριβο γιο του. Καλό ταξίδι αγαπητέ φίλε Γιώργο".
Σύμφωνα με πληροφορίες του thebest.gr από το συγγενικό του περιβάλλον, ο κ. Τσιρώνης είχε εμβολιαστεί κατά του κορονοϊού με το εμβόλιο της AstraZeneca. Δύο εβδομάδες μετά τον εμβολιασμό του, στις 2 Απριλίου 2021, εισήχθη σε ιδιωτική κλινική της Πάτρας με πνευμονική εμβολή. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του υπέστη καρδιακή ανακοπή και εισήχθη στη ΜΕΘ.
Να σημειωθεί πως τον Ιούλιο ο νομικός και πρώην αναπληρωτής καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Κωνσταντίνος Βαθιώτης, μιλώντας στο Focus FM κατήγγειλε ότι ο εισαγγελέας Γιώργος Τσιρώνης αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας από παρενέργειες εμβολίου κατά του κορονοϊού.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη του για τον αδόκητο θάνατο του συναδέλφου, Γεώργιου Τσιρώνη, Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών καθώς και τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα Πατρών, την Τετάρτη 15-9-2021 και ώρα 11.00 π.μ.
Πηγή: thetoc.gr
Ας μην ξαναπούμε τα γνωστά… «Το θέατρο κλονίστηκε το προηγούμενο διάστημα όσο λίγοι τομείς κ.λπ. κ.λπ.». Ας θυμηθούμε ότι όλοι μας ξαφνιαστήκαμε, ταραχτήκαμε, φοβηθήκαμε, δοκιμαστήκαμε, αμφιβάλαμε, απογοητευτήκαμε, ενίοτε διασπαστήκαμε, αδικηθήκαμε. Κάποιοι πιο πολύ από άλλους, αλλά όσοι ήμασταν τυχεροί συνεχίσαμε.
Ας μην ξαναπούμε τα γνωστά… «Ό,τι δεν σε καταστρέφει σε κάνει πιο δυνατό κ.λπ.». Ας θυμηθούμε ότι υπάρχουν πράγματα που προέχουν, όπως η υγεία, σωματική και ψυχική, κι ας μην καταστρέψουμε κι ό,τι μας απέμεινε.
Ας μην ξαναπούμε τα γνωστά… «Η σημαντικότητα της τέχνης κ.λπ. κ.λπ.». Ας θυμηθούμε, ότι η όποια τέχνη έχει την δική της γλώσσα και δεν έχει ανάγκη να εκφράζεται μέσα από βαρύγδουπες δηλώσεις.
Ας μην ξαναπούμε τα γνωστά… «Πολλά θέατρα, πολλές παραστάσεις, ποιον αφορούν;». Ας θυμηθούμε ότι ο καθένας κάνει όσα μπορεί κι ό,τι αντέχει. Καμιά φορά κάνει και παραπάνω, προσπαθώντας να θυμηθεί από πού ξεκίνησε και πώς ονειρεύτηκε τη ζωή του.
Ας μην ξαναπούμε τα γνωστά… «Τα ίδια έργα, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια ανακύκλωση αγωνίας να εκφράζεται ως καινούρια πρόταση». Ας θυμηθούμε όλοι ότι χρειάζεται χρόνος πολύς για να χτιστεί μια πραγματικότητα και ελάχιστος για να καταστραφεί. Ας επενδύσουμε στη φροντίδα.
Ας μην ξαναδούμε μόνο τους γνωστούς… Ας ανακαλύψουμε νέους κόσμους και ας διατηρήσουμε την ελπίδα και το δικαίωμα στο όνειρο με σταθερότητα και μέτρο.
Ας μην κάνουμε τη ζωή θέατρο… Και μάλιστα του παραλόγου. Το θέατρο είναι, απλώς, ένας φευγαλέος αντικατοπτρισμός της ζωής που έχει νόημα μόνο εντός λογικών ορίων. Όταν χαθεί η λογική, η δύναμη που προσφέρει η διονυσιακή μανία καταλήγει σε μια πολύ επικίνδυνη πλάνη.
Ας πιάσουμε και πάλι τη ζωή, το θέατρο, τα όνειρα από την αρχή κι ας μην καταλήξουμε να κάνουμε άλλη μια φορά… τα γνωστά.
Θωμάς Μοσχόπουλος
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΟΡΤΑ (αναλυτικά)
Τη θεατρική σεζόν 2021-22, στο ΠΟΡΤΑ, κάνουν πρεμιέρα τρεις παραστάσεις:
Πόσο κοστίζει να ζεις, της Μαρτίνα Μαγιόκ (Πρεμιέρα: 16 Οκτωβρίου), Ο γιατρός της τιμής του, του Πέδρο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα (Πρεμιέρα: 21 Νοεμβρίου) και Ο μαγικός κύκλος ή η ωραιότερη ιστορία του κόσμου και άλλα τέτοια παραμύθια, του Θωμά Μοσχόπουλου (Πρεμιέρα: 12 Δεκεμβρίου), όλα σε σκηνοθεσία του ιδίου.
Επιπλέον, το ΠΟΡΤΑ φιλοξενεί δύο ακόμη παραγωγές: Λάθος χώρα του Γκαζμέντ Καπλάνι, σε σκηνοθεσία Παντελή Φλατσούση (Πρεμιέρα: 3 Νοεμβρίου)και Μεταμόρφωση, του Φραντς Κάφκα, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή (Πρεμιέρα: 15 Ιανουαρίου).
Π Α Ρ Α Γ Ω Γ Ε Σ ΠΟΡΤΑ
Πόσο κοστίζει να ζεις (The cost of living)
της Μαρτίνα Μαγιόκ
Πρεμιέρα: 16 Οκτωβρίου
Τέσσερις άνθρωποι πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα με τις αναπηρίες τους. Για δύο από αυτούς οι αναπηρίες είναι εξωτερικές, αλλά όλοι ανακαλύπτουν ότι κρύβουν εσωτερικές, καθώς μάχονται ανά ζεύγη για να επανακαθορίσουν τις αξίες τους. Αξίες που ψυχορραγούν μετά τα πλήγματα μιας αμείλικτης πραγματικότητας που συνθλίβει τις ανθρώπινες προσδοκίες με κυνισμό. Τι σημαίνει να ζεις τελικά; Να επιβιώνεις απλώς ή κάτι περισσότερο; Και ποιο είναι το κόστος που πρέπει να καταβάλλεις γι’ αυτό το παραπάνω; Πόσο αντέχεται η απομόνωση που επιβάλλει ο τρόπος μιας παραγωγικής ζωής, προκειμένου να τα βγάλεις πέρα οικονομικά. Ποιοι είναι οι παρίες του σήμερα και πόσο εύκολο είναι να χαθούν όλα από τη μια στιγμή στην άλλη; Ένα τρυφερό όσο και σκληρό έργο λυρικού ρεαλισμού που χάρισε στην νεαρή Πολωνο-αμερικανίδα συγγραφέα του το Βραβείο Πούλιτζερ το 2018.
Συγγραφέας: Μαρτίνα Μαγιόκ
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά-κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης
Παίζουν: Μελαχρινός Βελέντζας, Αμαλία Καβάλη Ειρήνη Μακρή, Φώτης Στρατηγός
Μέρες και ώρες παραστάσεων: Από 16 Οκτωβρίου έως 14 Νοεμβρίου Ι Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 19.00 Ι Από 22 Νοεμβρίου Ι Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00
Τιμές εισιτηρίων: 18€, 12€ φοιτητικό, 10€ ανέργων, ΑμΕΑ
Ο γιατρός της τιμής του
του Πέδρο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα
Πρεμιέρα: 21 Νοεμβρίου
Ο βασιλιάς Πέδρο ο Α’ της Καστίλλης επισκέπτεται τη Σεβίλλη. Λίγο έξω από την πόλη, ένα παραλίγο μοιραίο ατύχημα θα κάνει τον διάδοχο και αδερφό του Ενρίκε να ξανασυναντηθεί με έναν έρωτά του που νόμιζε χαμένο, τη Δόνια Μενθία. Εκείνη, όμως, είναι πλέον παντρεμένη με τον επιφανή Σεβιλλιάνο Γκουτιέρε Αλφόνσο ντε Σολίς. Σύντομα το ερωτικό τρίγωνο θα εμπλακεί σε ριψοκίνδυνες απόπειρες ελέγχου μιας έκρυθμης κατάστασης. Η έκταση των επιπλοκών θα πάρει απρόσμενες διαστάσεις, πλήττοντας κάθε βεβαιότητα που αφορά τους ήρωες του έργου.
Το σκοτεινό ποιητικό έργο του Καλντερόν, γραμμένο το 1635, εναλλάσσει τη δυναμική πλοκή με φιλοσοφικούς τόνους, το ερωτικό θρίλερ με το σαρδόνιο χιούμορ και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του μεγάλου δραματουργού του Ισπανικού Χρυσού αιώνα. Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Συγγραφέας: Πέδρο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης
Παίζουν: Μελαχρινός Βελέντζας, Ελένη Δαφνή, Στέργιος Ιωάννου, Αμαλία Καβάλη, Αυγουστίνος Κούμουλος, Γιώργος Παπαπαύλου, Παύλος Παυλίδης, Φώτης Στρατηγός
Μέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή & Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 19.00
Τιμές εισιτηρίων: 18€ Παρασκευή, 20€ Σάββατο & Κυριακή, 12€ φοιτητικό, 10€ ανέργων, ΑμΕΑ
Ο μαγικός κύκλος ή η ωραιότερη ιστορία του κόσμου και άλλα τέτοια παραμύθια
του Θωμά Μοσχόπουλου
Πρεμιέρα: 12 Δεκεμβρίου
Από 5 έως 105 χρόνων
Σ’ έναν τόπο έρημο σκοτεινό και άδειο (ή μήπως σε μια άδεια σκηνή θεάτρου;) φτάνουν επτά άνθρωποι ταλαίπωροι, κυνηγημένοι, σκονισμένοι, εξαντλημένοι, πεινασμένοι και κυρίως πολύ πολύ φοβισμένοι. Από τα ρούχα που φορούν, παρότι τώρα σέρνονται κουρελιασμένα, βρώμικα και λίγο αταίριαστα πάνω τους, μπορεί εύκολα να μαντέψει κανείς πως πρέπει κάποτε να έζησαν μεγάλες δόξες. Μάλλον πρόκειται για παλιούς βασιλιάδες, πριγκίπισσες, γενναίους ιππότες, σοφούς μάγους και πλούσιες αρχόντισσες, που τους έπληξε μια μεγάλη συμφορά ή μια ξαφνική καταστροφή (ή μήπως είναι απλώς ένας θίασος άνεργων περιπλανώμενων θεατρίνων, που ψάχνει μέρος για να στήσει την παράστασή του;). Ψάχνουν πάντως. Ψάχνουν να σωθούν; Να κρυφτούν; Να ξεχάσουν χωρίς να ξεχαστούν; Ένα, όμως, γνωρίζουμε στα σίγουρα: ψάχνουν να βρουν την ωραιότερη ιστορία του κόσμου. («Να την κάνουν τι;» θα ρωτούσε κάποιος περίεργος και λίγο ενοχλητικός αλλά… αν δεν αφήσουμε και λίγο μυστικό να αιωρείται, τι ενδιαφέρον απομένει σε μια ιστορία μυστηρίου;) Ένα μπορούμε, πάντως, να αποκαλύψουμε για την ώρα. Κάτι ακόμα πιο μυστηριώδες που τους συνέβη. Εκεί που επικρατούσε σκοτάδι μέσα, έξω κι ολόγυρα στους επτά ήρωές μας, εντελώς ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά τους, κατάχαμα, ένας ολοστρόγγυλος φωτεινός κύκλος. Κανείς δεν ξέρει από πού φωτίζει και πώς φέγγει. Αλλά… όποιος πατάει μέσα στον κύκλο αυτόν και τον λούζει το φως του, αυτομάτως κάτι παθαίνει… Σαν να μεταμορφώνεται! Οι ιστορίες αρχίζουν να αναβλύζουν η μια μετά την άλλη, σαν από συντριβάνι μέσα, και γύρω από αυτόν τον φωτεινό κύκλο, οι ήρωες ξαναβρίσκουν την παλιά τους λάμψη που όλα έδειχναν πως είχαν χάσει για πάντα. Ανακαλύπτουν, όμως, και κάποιες πλευρές τους αλλιώτικες, επικίνδυνες, που φαίνεται πως αγνοούσαν ακόμα και οι ίδιοι. Η συνέχεια επί σκηνής.
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Πάσχου-Αυγουστίνος Κούμουλος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης
Παίζουν: Ελένη Δαφνή, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Μαρία Μοσχούρη, Άλκης Μπακογιάννης, Γιώργος Μπουφίδης, Παύλος Παυλίδης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης
Μέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 15.00 & Κυριακή στις 11.00 & στις 15.00. Καθημερινά παραστάσεις για σχολεία στις 10.00, όταν το επιτρέψουν οι υγειονομικές Αρχές.
Τιμές εισιτηρίων: 10€, 8€ ομαδικό (από 10 άτομα και πάνω), 6€ σχολικό (για μαθητικές παραστάσεις)
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Εικαστική επεξεργασία: Βασίλης Παπατσαρούχας
Φ Ι Λ Ο Ξ Ε Ν Ο Υ Μ Ε Ν Ε Σ Π Α Ρ Α Γ Ω Γ Ε Σ
Λάθος χώρα
του Γκαζμέντ Καπλάνι
Πρεμιέρα: 3 Νοεμβρίου
Ο Παντελής Φλατσούσης, μετά τη θερμή υποδοχή της παράστασης «Εθνικό Ντεφιλέ» που παρουσίασε στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2021, συνεχίζει να διερευνά τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και θεάτρου ντοκιμαντέρ, σκηνοθετώντας αυτήν τη φορά μία παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα Λάθος Χώρα του Gazmend Kapllani.
Στο Λάθος Χώρα (2018) ο Καρλ και ο Φρεντερίκ, δύο αδέλφια από το Τερς της Αλβανίας, μια φανταστική κωμόπολη που κουβαλάει τα έντονα χνάρια της βαλκανικής ιστορίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι τις ημέρες μας, επανενώνονται έπειτα από χρόνια στα πάτρια εδάφη, καθώς ο πρώτος έχει ακολουθήσει το μεγάλο κύμα μετανάστευσης που γέννησε η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Κι ενώ ετοιμάζονται να θάψουν τον νεκρό πατέρα τους, «ξεθάβουν» ανομολόγητα απωθημένα και εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές του παρελθόντος.
Η παράσταση Λάθος Χώρα, με αφετηρία το ομότιτλο μυθιστόρημα του Καπλάνι, το οποίο αντιπαραβάλλεται με προσωπικές ιστορίες μεταναστών από την Αλβανία, επιχειρεί να διερευνήσει τα παραπάνω ερωτήματα αλλά και τους τρόπους με τους οποίους αλληλοδιαπλέκονται η μυθοπλασία με την πραγματικότητα, το ατομικό με το συλλογικό βίωμα και η ιστορία με την καθημερινότητα.
Μετάφραση: Ιλίρα Αλίαϊ
Σκηνοθεσία: Παντελής Φλατσούσης
Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου, Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Πουλχερία Τζόβα
Video design & editing:Κώστας Νησίδης
Μουσική: Ανρί Κεργκομάρ
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σόνια Καλαϊτζίδου
Οργάνωση Παραγωγής: Στέλλα Μανικάτη
Παραγωγή: SPECTRUM AMKE
Παίζουν: Μπλερίμ Δαμπιράι, Μάριο Μπανούσι, Αλεξάνδρα Χασάνι
Μέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη στις 21.00 & Κυριακή στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων: 18€, 12€ φοιτητικό, 10€ ανέργων, ΑμΕΑ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού.
Μεταμόρφωση
του Φραντς Κάφκα
3ος χρόνος
Πρεμιέρα: 15 Ιανουαρίου
Ένα από τα λογοτεχνικά αριστουργήματα του 20ού αιώνα, η Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή, φιλοξενείται για τρίτη χρονιά φέτος στο θέατρο ΠΟΡΤΑ.
Ένα πρωινό, ένας υπάλληλος μετά από δέκα χρόνια συνεχούς επανάληψης του ίδιου, σταθερού, καθημερινού προγράμματος, ξαφνικά αδυνατεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να επαναλάβει τις ίδιες παγιωμένες κινήσεις. Ο κόσμος γύρω του γίνεται εχθρικός και ο ίδιος γίνεται εχθρός του κόσμου, ένα παράσιτο. Ο Πατέρας και η Μάνα, η Αδελφή, ο Προϊστάμενος, όλοι όσοι μέχρι εκείνη τη στιγμή τον είχαν ως πρότυπο, ξαφνικά γίνονται εχθροί· και αυτός, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στη ρουτίνα και τους ρόλους που όλοι του έχουν επιβάλλει, γίνεται εχθρός τους. Η εναντίωση όμως αυτή δεν εκδηλώνεται με επαναστατικά μανιφέστα και φανταχτερές δηλώσεις, όπως αντίστοιχα οι διαταγές μένουν πάντα κρυφές, αδιόρατες και εσωτερικευμένες.
Συνεχίζοντας με το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών την έρευνα στο θέατρο «in yer face» της Σάρα Κέιν (4.48 Psychosis) και της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ (Yard Gal), τη μελέτη πάνω στο ιερό Μπαλινέζικο θέατρο, τα κείμενα του Αντονέν Αρτώ, του Ζαν Ζενέ, του Δημήτρη Δημητριάδη, ο Τάσος Σαγρής φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα του 20ού αιώνα, επιθυμώντας να φέρει το κοινό αντιμέτωπο με το «ριζικό κακό», την επαναληπτική και αδιαμφισβήτητη υπακοή στις καταστροφικές νόρμες και τον τρόπο που αυτές αναπαράγουν έναν κόσμο φρικτό, μια μηχανή καταστροφής.
Σκηνοθεσία: Τάσος Σαγρής
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Video art: Άλκηστις Καφετζή, Kipseli Film Coop, Void Optical Art Laboratory, Μίλτος Αρβανιτάκης
Κατασκευή Μάσκας: Κοραλία Κρικελλή
Φωτογραφίες: Γιώργος Νικολαΐδης, Κώστας Τσιρώνης, Τάκης Βεκόπουλος Παραγωγή: +ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ [Πειραματικών Τεχνών]
Παίζουν: Σίσσυ Δουτσίου, Στέβη Φόρτωμα, Μάνος Τσίζεκ, Λουκία Ανάγνου, Θωμάς Χαβιανίδης
Ακούγονται μουσικά αποσπάσματα από: Whodoes + Radiohead, Arvo Part, Einsturzende Neubauten, Jani Christou, Godspeed You Black Emperor, Max Richter
Παραστάσεις: Από 15 Ιανουαρίου
Μέρα και ώρα παραστάσεων: Σάββατο στις 19.00
Τιμές εισιτηρίων: 12€, 10€ Φοιτητικό , Ανέργων, ΑμεΑ, Άνω των 65)
Διάρκεια: 65 λεπτά
Πληροφορίες: 6951407792 | http://theinstitute.info
Πληροφορίες: 2106465693, 6951407792
Προπώληση εισιτηρίων
“Μια ΠΟΡΤΑ ορθάνοιχτη”!
Για να την κρατήσεις ανοιχτή:
http://www.porta-theatre.gr/index.php/el/stirikse-mas
Μεσογείων 59, 115 26, Αθήνα
Τηλ.: 210 77 11 333
www.porta-theatre.gr
PortaTheatreAthens
PortaTheatre
PortaTheatre
PortaTheatreAthens
Ο Λάμπρος
του Διονύσιου Σολωμού
Σκηνοθεσία- Ερμηνεία: Έλενα Μαυρίδου
Πρεμιέρα: Παρασκευή 1 Οκτωβρίου
Ο Λάμπρος, μια παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο αριστουργηματικό ποίημα του Διονύσιου Σολωμού, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου, στο θέατρο Χώρος από την Παρασκευή 1 Οκτωβρίου.
“Ο Λάμπρος θα μείνει απόσπασμα” έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός, επιστρέφοντας επί 10 ολόκληρα χρόνια στο ημιτελές έργο του. Ο εθνικός μας ποιητής γράφει το σπουδαίο, πολύπλοκο αυτό ποίημά του στη διάρκεια μιας μακράς περιόδου διαμόρφωσης του συγγραφικού του έργου.
Όπως ανέφερε ο μαθητής και εκδότης του έργου του, Iάκωβος Πολυλάς, “Στο ποίημα Ο Λάμπρος ο Σολωμός δείχνει στο έθνος του ότι η απλή γλώσσα δύναται να εκφράσει με θαυμαστή σφοδρότητα και συντομία τα παθητικότερα και πλέον απόκρυφα αισθήματα. Η γιγαντιαία αλλά μάταιη αντίσταση της θέλησης του ανθρώπου εις τους ηθικούς νόμους δεν επαραστήθηκε ίσως ποτέ εις εικόνας τρομερότερη από τούτην του Λάμπρου.”
Ο Λάμπρος αποπλανεί τη Μαρία στα 15 της χρόνια, για να την παντρευτεί. Κάνουν μαζί τέσσερα παιδιά, μία κόρη και τρεις γιους, αλλά ο Λάμπρος τα βάζει σε ορφανοτροφείο. Η Μαρία μένει αστεφάνωτη και για 15 χρόνια στερείται τα παιδιά της. Ο Λάμπρος φεύγει για να πολεμήσει τον Αλή Πασά και να εκδικηθεί τον θάνατο του αδερφού της Μαρίας, ενός ιεροκήρυκα που δολοφονήθηκε απ’ τους Τούρκους. Στο στρατόπεδο γνωρίζει τυχαία ένα κορίτσι, αλλά μην γνωρίζοντας ότι στην πραγματικότητα είναι η κόρη του, το ερωτεύεται. Ο τραγικός πατέρας αναγνωρίζει τα σημάδια του παιδιού του στο κορμί της νέας. Η κόρη μαθαίνει την αλήθεια και αυτοκτονεί. Ο Λάμπρος καταδιώκεται από τύψεις και αυτοκτονεί εκεί, όπου πνίγηκε η κόρη του. Η Μαρία χάνει τα λογικά της, αναζητά έναν άλλο κόσμο, να μην πονάει πια. Ρίχνεται στον γκρεμό.
Ο χρόνος στον Λάμπρο διαστέλλεται, χαρίζοντάς του αυτόν τον αποσπασματικό χαρακτήρα, διαστέλλεται και στην παράσταση, για να μεταφέρει τη δύναμη των εικόνων του Σολωμού. Ο Λάμπρος σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Έλενας Μαυρίδου είναι ένα έργο χειροποίητο, κινηματογραφικής αισθητικής. Αναλογικά εργαλεία, όπως το επιδιασκόπιο και οι χάρτινες φιγούρες-μαριονέτες μιας ναΐφ αισθητικής, συναντούν την τεχνολογία του ήχου. Η ανθρώπινη φωνή και τα παραδοσιακά όργανα, όπως οι λύρες Μακεδονίας και Θράκης, αναμιγνύονται με σύγχρονα μέσα της ηλεκτρονικής μουσικής και της ambientnoise, χρωματίζοντας την αφήγηση του Λάμπρου, κατασκευάζοντας ένα ακουστικό και οπτικό σύμπαν για να ταξιδέψει ο υπέροχος λόγος του Διονύσιου Σολωμού.
Μέσα από την αφήγηση και τη μουσική, το υπέροχο ποίημα του Σολωμού ζωντανεύει στον χώρο και τον χρόνο, δίνοντας πνοή σε σκιές ενός κόσμου παλιού που ζητούν να ενωθούν με το τώρα. Μέσα σε ένα ηχητικό τοπίο που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, ο λυράρης Γιώργος Μαυρίδης αντλώντας υλικό από τα ηχοχρώματα και τις μελωδίες της δημοτικής μουσικής του τόπου μας, μεταπλάθει ζωντανά σκοπούς του Αιγαίου και της Ηπειρωτικής Ελλάδας. Η εξερευνητική ψυχή του ηθοποιού και του μουσικού συναντιούνται με λέξεις και ήχους που υπερβαίνουν το χρόνο.
Σύλληψη - Δραματουργία - Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Έλενα Μαυρίδου
Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής - Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Μαυρίδης
Σκηνικά - Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Σχεδιασμός φιγούρων: Έλενα Μαυρίδου, Στάθης Μαρκόπουλος
Επιμέλεια φωτισμού - Φωτογραφίες: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός σκηνοθέτιδος – Επιμέλεια κειμένων: Ιωάννα Πιταούλη
Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Κούζα, Ιωάννα Πιταούλη
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελεάννα Γεωργίου
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική επιμέλεια: Θάνος Κερμίτσης
Η παράσταση Ο Λάμπρος παρουσιάστηκε πρώτη φορά στις 8 Αυγούστου, στο Φρούριο Καβάλας "Κοιτώνας Αξιωματικών", στο πλαίσιο του 64ου Φεστιβάλ Φιλίππων.
Teaser: https://bit.ly/3hp3dHW
Πρεμιέρα
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου
Μέρες και ώρες παραστάσεων
Παρασκευή & Σάββατο στις 21.00
Κυριακή στις 20.00
Τιμές εισιτηρίων: 15€, Φοιτητικό 12€, Ανέργων, ΑμΕΑ 10€
Early Bird: 12€ για αγορά εισιτηρίων έως 10/10
Διάρκεια: 60’
Πληροφορίες - Κρατήσεις: 2103426736
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/o-lampros/
Θέατρο Χώρος
Πραβίου 6, Βοτανικός
Τηλ.: 2103426736
ΝέοWebsite: https://horostheatre.gr/
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πληροφορίες για τοΕργαστήριοκαι τα Σεμινάριαστο θέατρο Χώρος: https://horostheatre.gr/
Εκδήλωση φόρος τιμής
στον Μίκη Θεοδωράκη
στο πλαίσιο
του 49oυ Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2021 και ώρα 21.00 θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του βιβλίου Το Μανιφέστο των Λαμπράκηδων, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, στον χώρο του 49oυ Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, στη σκηνή «Αδαμάντιος Κοραής».
Η επανέκδοση του κειμένου του Μανιφέστου των Λαμπράκηδων –ένα ιστορικό ντοκουμέντο, ένα διαχρονικό πολιτικό κείμενο και μια παρακαταθήκη για το μέλλον μαζί– αποτελεί γεγονός υψηλού συμβολισμού για τις δύσκολες εποχές που όλοι βιώνουμε, αλλά και πυξίδα σε μια εποχή όπου διακυβεύονται πολλά και φαινομενικά κατακτημένα.
Είναι όμως και ένας φόρος τιμής, ένας ταπεινός αποχαιρετισμός, στον Μίκη Θεοδωράκη, που έπεισε με τη μαχητικότητα, τη λεβεντιά και την επιμονή του, κόντρα στους καιρούς, μια χώρα ολόκληρη ότι η ζωή αξίζει μόνο αν αξίες όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισότητα και η αλληλεγγύη βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνίας. Τον Μίκη Θεοδωράκη της Ελλάδας και της οικουμένης.
Την εκδήλωση, που πραγματοποιείται με τη συνέργεια των Εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα και του Μουσείου «Μίκη Θεοδωράκη», Ζάτουνας, θα ανοίξει με χαιρετισμό του ο εκδότης Παύλος Παπαχριστοφίλου, ενώ για τον μεγάλο δημιουργό θα μιλήσουν οι:
• Αναστασία Βούλγαρη, επιμελήτρια συγγραφικών έργων του Μίκη Θεοδωράκη
• Γιώργος Λογοθέτης, δημοσιογράφος, συγγραφέας έργων του Μίκη Θεοδωράκη
• Χρήστος Πολυζωγόπουλος, πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μέλος του κινήματος των Λαμπράκηδων.
Επίσης, χαιρετισμούς θα απευθύνουν οι:
• Παρασκευάς Παρασκευόπουλος, πρόεδρος του Μουσείου «Μίκη Θεοδωράκη» Ζάτουνας
• Σοφία Βούλτεψη, υφυπουργός Μετανάστευσης, κόρη του δημοσιογράφου Γιάννη Βούλτεψη, που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη του παρακράτους στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη
• Μαργαρίτα Θεοδωράκη.
Στην εκδήλωση θα προβληθεί σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό από τη ζωή και την καλλιτεχνική και πολιτική δράση του Μίκη Θεοδωράκη.
Από τις 2 Οκτωβρίου
Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 21:00 στο Θέατρο 104
(Ευμολπιδών 41, Γκάζι, πλησίον μετρό «Κεραμεικός»)
«Αλλά θέλετε να μάθετε ποιο είναι το πραγματικό θέμα; Θα σας πω εγώ ποιο είναι το πραγματικό θέμα. Το πραγματικό θέμα είναι η εξουσία».Μετά την μεγάλη αποδοχή κοινού και κριτικών, η παράσταση «Girls & Boys» επιστρέφει από τις 9 Οκτωβρίου και για 12 μοναδικές παραστάσεις στο Θέατρο 104, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00.
Το έργο του βραβευμένου με Tony συγγραφέα Dennis Kelly («Ορφανά», «Ματίλντα – Το μιούζικαλ»), παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση – σκηνοθεσία Άννας-Μαρίας Στεφαδούρου, με πρωταγωνίστρια τη Δώρα Παρδάλη, στο Θέατρο 104.
Μία γυναίκα γνωρίζει τυχαία τον μέλλοντα σύζυγό της σ’ ένα αεροδρόμιο. Ένας έντονος, παθιασμένος, τρελός έρωτας. Σύντομα αρχίζουν να φτιάχνουν την κοινή τους ζωή. Αγοράζουν σπίτι, χτίζουν καριέρες, κάνουν παιδιά – μία συνηθισμένη οικογένεια. Μέχρι που εκείνος αρχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη δουλειά του, ενώ εκείνη απολαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη επαγγελματική αναγνώριση. Οι ισορροπίες ανατρέπονται. Τα πάντα αλλάζουν, παίρνοντας μία απροσδόκητη και εφιαλτική τροπή…
«Δεν θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη στιγμή που άρχισε να ξεφεύγει το πράγμα μεταξύ μας – θυμάμαι ότι βρέθηκα σε αυτήν την κατάσταση ξαφνικά».
To «Girls & Boys» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του τον Φεβρουάριο του 2018 στο Βασιλικό Θέατρο του Λονδίνου, σε σκηνοθεσία Lyndsey Turner, με πρωταγωνίστρια την βραβευμένη με BAFTA Carey Mulligan, σοκάροντας το κοινό και αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.
Ένας συνταρακτικός μονόλογος για τη βία, την εξουσία, τις σχέσεις των δύο φύλων μέσα στη σύγχρονη πατριαρχική κοινωνία.
Έγραψαν για την παράσταση:
Όσοι αγαπούν τον συγγραφέα Ντένις Κέλι ή έχουν δει «τα Ορφανά», αξίζει να δουν το νέο του έργο «Girls and boys», στο θέατρο 104, στο Γκάζι. Είναι έργο «ωμό», με δυο χαρακτήρες, μια ηθοποιό και το κοινό, και το λέω αυτό γιατί είναι ένα έργο λεπτής ισορροπίας και αν μείνεις σαν θεατής απέξω, το παιχνίδι χάθηκε. Είναι μια ιστορία για δυο ανθρώπους που αγαπιούνται, οικοδομούν μια ζωή, μια οικογένεια και αυτή αρχίζει να θρυμματίζεται μέχρι να καταστραφεί με τον πιο άγριο τρόπο.
Είναι ένα έργο για τη λεηλασία της ζωής και τη στιγμή που δε μπορείς να καταλάβεις τον τρόπο με τον οποίο όλα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Μας αφορά αυτό το έργο και είναι κάτι που βλέπουμε συχνά, ειδικά τα τελευταία χρόνια- τις σχέσεις μέσα σε ένα οικονομικό πλαίσιο που καταρρέει να βουλιάζουν και να διαλύονται. Και την αδυναμία αυτής της διαχείρισης να μετατρέπεται σε εκτρωματική βία, σε παλιούς ρόλους και συντηρητικά μοντέλα, αξεπέραστα. Είναι η πρώτη σκηνοθεσία της Άννα-Μαρία Στεφαδούρου και αυτό τον πολύ δύσκολο και ευαίσθητο ρόλο υποδύεται η Δώρα Παρδάλη. Το τόλμησαν και νομίζω τα κατάφεραν πολύ καλά. Είναι ένα έργο που σε κάνει να ανησυχείς και είναι ωραίο να συμβαίνει αυτό.
Αργυρώ Μποζώνη, elculture.gr
Η Δώρα Παρδάλη, εκφραστική, με πειστική μιμική στις σκηνές με τα -αόρατα στο θεατή- παιδιά, καταφέρνει, με τη βοήθεια, σίγουρα, και της σκηνοθεσίας, το βασικότερο: να κατεβάσει το κείμενο στην πλατεία και να κρατήσει το κοινό -το δυσκολότερο σε ένα μονόλογο-, με το ενδιαφέρον του να αυξάνεται βαθμιαία μέχρι το σοκαριστικό φινάλε.
Γιώργος Σαρηγιάννης, Το Τέταρτο Κουδούνι
Σημαντική είναι και η εικονοποιία που διακρίνεται από το κυρίαρχο γνώρισμά της, την εναλλαγή, τη σφοδρότητα, αλλά και την ποικιλομορφία της. Η Δώρα Παρδάλη, υπηρετεί με τόλμη και ζήλο αυτήν την εικονοποιία, και έτσι αποδεικνύει, πλην των άλλων, το πολυδιάστατο του ταλέντου της.
Ζωή Τόλη, enetpress
Η μετάφραση της Άννας-Μαρίας Στεφαδούρου αποδίδει ένα κείμενο ζωντανό, με λόγο σύγχρονο και πηγαίο, ενώ η σκηνοθετική της ματιά υπηρετεί την ένταση μιας νεανικής αφήγησης αλλά και το σοκ της τελικής ανατροπής.
Λουκία Σουγιά, θέατρο.gr
Με τη Δώρα Παρδάλη να ξεδιπλώνει το ταλέντο της χωρίς υπερβολές και ιδιαίτερες εξάρσεις, με τη συγκίνηση και το πόνο να διαδέχονται την αυστηρή καταγραφή των γεγονότων από έναν αυτόπτη μάρτυρα.
Κακλαμάνη Αθηνά, toperiodiko.gr
Η σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Στεφαδούρου μας προσέφερε μια σπάνια και ουσιαστική θεατρική εμπειρία. Αγκάλιασε με αγάπη και τεράστιο ενδιαφέρον ένα έργο με απίστευτα σημαντικές προεκτάσεις για τα θέματα τα οποία πραγματεύεται, δημιουργώντας μια σπουδαία παράσταση με ρυθμό και συναίσθημα.
Νίκη Ράπτη, theathinai.com
Η σκηνοθέτης, υπογράφει και τη μετάφραση του κειμένου, μια μετάφραση που πραγματικά «μιλάει» στα αυτιά του θεατή, του προκαλεί το γέλιο, του φέρνει ανάγλυφα τα συναισθήματα και τις καταστάσεις.
Νάγια Παπαπάνου, boemradio.gr
Η παράσταση έχει αμεσότητα (το περιορισμένο του χώρου άλλωστε βοηθά σε αυτό), αλλά δεν έχει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση αν απευθύνεται σε ευθεία γραμμή στον θεατή, ή θέλει να τον κάνει συμμέτοχο του σκεπτικού της μέσω ενός αυτοψυχογραφήματος.
Onlytheater.gr
Η νεαρή ηθοποιός είναι εμφανές ότι ζει την κάθε φράση, πάλλεται με την κάθε λέξη, νιώσαμε μαζί της κάθε ανάσα, κάθε εσωτερικό κραδασμό.
Μαρινέλλα Φρουζάκη, theatromania.gr
Η Δώρα Παρδάλη μας καθήλωσε από την πρώτη στιγμή. Ενσάρκωσε τόσο ζωντανά τον χαρακτήρα της γυναίκας που από λούζερ στέκεται στα πόδια της, και τον έρωτά της για τον αποφασιστικό, ντούερ (δεν τους λένε στα τέντεξ αυτούς τους τύπους που τα καταφέρνουν όλα;) που όμως μετά γίνεται αυτός λούζερ και τότε εκρήγνυται ένας καταπιεσμένος βίαιος άνθρωπος.
Γιάννης Καφάτος, viewtag.gr
Η Δώρα Παρδάλη καταφέρνει, παρόλο που είναι μόνη της στη σκηνή, να ζωντανέψει στα μάτια του θεατή, με συχνές αναδρομές και τον σύζυγό της, αλλά κυρίως τα παιδιά της, τη Leanne και τον Danny, καθώς και τις αντιπαραβαλλόμενες προσωπικότητες τους. Είναι μια εξαιρετικά εκφραστική ηθοποιός, η οποία καταφέρνει να επικοινωνήσει το κείμενο με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο, δείχνοντας το εύρος του υποκριτικού της ταλέντου.
Ελεάνα Χατζοπούλου,sinwebradio.gr
O μονόλογος που παρακολούθησα ήταν το χαστούκι που χρειαζόμουν.
Ζωή Δημητρίου, provocateur.gr
Λίγα λόγια από τον συγγραφέα:
«Δεν έχω υπάρξει ποτέ βίαιος, αλλά μόνο επειδή δεν ήμουν καλός σε αυτό. Δεν υπήρξα ποτέ ο σκληρός τύπος, αλλά πιθανώς να υπάρχει κάπου μέσα μου ένα κομμάτι που να επιθυμεί να σκοτώσει κάποιον. Μην με παρεξηγείτε. Δεν φαντασιώνομαι πάνω στη βία, στην πραγματικότητα με αρρωσταίνει. Αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία πλευρά μου, σε ένα παράλληλο σύμπαν, που την ευχαριστιέται. Πολλοί άντρες το κάνουν. Υπάρχει κάτι στους άντρες που τους ωθεί στη βία και η ανατροφή και η επίγνωση είναι τα αντίδοτα. Οι άνδρες χρειάζονται την αρρενωπότητα και οι γυναίκες τη θηλυκότητα. Αλλά υπάρχουν άνδρες εκεί έξω για τους οποίους η επιβεβαίωση του ανδρισμού τους συνεπάγεται την αδυναμία τους να χάσουν ή να λυγίσουν, παρά μόνο να σπάσουν ολοκληρωτικά. Εκείνος ήταν ένας από αυτούς τους άνδρες, με μία ωρολογιακή βόμβα που περίμενε να εκραγεί μέσα του».
Απόσπασμα από συνέντευξη του Dennis Kelly στην εφημερίδα “The Guardian”
Σημείωμα σκηνοθέτιδας:
«Η οπτική της δικής μας παράστασης και η κύρια προτεραιότητά μας είναι να ειπωθεί αυτή η ιστορία, στην Ελλάδα, τώρα. Όλο αυτόν τον καιρό, που η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε κρίση, επιχειρήσεις - η μία μετά την άλλη - κλείνουν, και οι άνδρες συχνά δεν μπορούν πια να προσφέρουν οικονομικά στο σπίτι και την οικογένεια. Σ’ αυτές τις
συνθήκες αμέτρητα ζευγάρια έρχονται αντιμέτωπα με μια σκληρή πραγματικότητα: αδυνατούν να διαχειριστούν αλλαγές στο ενδοοικογενειακό τους περιβάλλον, ειδικά όταν πρόκειται για αλλαγές στην εισοδηματική τους ισορροπία. Οι ρόλοι του αρσενικού και θηλυκού ορίζονται και εξυπηρετούνται, σχεδόν ασυνείδητα, από ετεροπροσδιορισμούς, παλαιικούς νόμους κι έναν συντηρητισμό, που κάποιοι θέλουν να πιστεύουν ότι έχει ξεπεραστεί. Όχι, στην ουσία του όμως. Συναισθηματικά ανώριμοι και θεμελιωδώς ανασφαλείς, φέρονται σαν «κορίτσια και αγόρια», με συνέπειες τέτοιες, που η παράβλεψή τους ισοδυναμεί με σιωπηρή συναίνεση σε έγκλημα».
Άννα-Μαρία Στεφαδούρου
Συντελεστές:
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Στεφαδούρου
Σκηνικά: Ηλέκτρα Σταμπούλου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Trailer: Έλενα Κώτση
Πρωταγωνιστεί η Δώρα Παρδάλη
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη
Πρεμιέρα: 2 Οκτωβρίου 2021
Παραστάσεις: Σάββατο & Κυριακή στις 21:00 (για 12 παραστάσεις)
Εισιτήρια: 12 ευρώ, 8 ευρώ (μειωμένο)
Διάρκεια: 90 λεπτά
Θέατρο 104 (Black Box)
Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, T. 210 3455.020 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | https://www.facebook.com/theatre104/ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | https://www.facebook.com/Girls-and-Boys-101474127877379/?ref=br_rs